نقد و تحلیلی بر HIStory
HIStory
Past Present and Future Book 1
من به عنوان یک فن عاشق تک تک قطعات این آلبوم هستم و آنها را بیش از هر آهنگ دیگری گوش می کنم . چون این آلبوم شخصی ترین آلبوم مایکل است و در آن از ترسها ، مشکلات ، افسوسها و آرزوهایش سخن می گوید پس چطور می شود دوستش نداشته باشم؟ اما به عنوان یک علاقمند جدی موسیقی انتقادهایی هم به آن دارم . هر یک از این انتقادها بیش از هر کس دیگر خودم را می رنجاند . چرا که من با قلبم مایکل را بی اندازه دوست دارم ولی با مغز موسیقی اش را نقد می کنم .
هیستوری تاریکترین و سیاهترین آلبوم مایکل است . دراکثر آهنگها مایکل با صدایی خشمناک فریاد می زند . در شعرها خشم وبیزاری موج می زند و گاهی حالتی هذیانگویانه (Paranoid) پیدا می کند . حالتی که در Blood On The Dance Floor به اوج می رسد و انتقادهای شدیدی را هم موجب می شود . این نمونه را داشته باشید :
He got shit baby
Your dog's a bitch baby
You make me sick baby
You are a liar
یا این یکی :
He wanna do
Something keen to you
He wanna wrap his arms
All around you girl
He wanna do it up
Keep it hot
Deep in the night
He wanna eye ball
Get all
Playing it right
Thinkin' that they got it great
They doin' what they used to hate
Push it in stick it out
That ain't what it's all about
فضای حاکم بر این آلبوم با کارهای قبلی مایک فرسنگها فاصله دارد وقتی Off The Wall را گوش می دهیم چگونه ممکن است باور کنیم که آفریننده هر دو اثر یک نفر است . کاری ندارم که چه پیش آمدهایی باعث این شد . ولی فضای خشمناک و پر از کینه و تلخی که در آهنگها موج می زند . هیچ نشانی از شادی و سر خوشی که آلبومهای قبلی را آکنده بود ، ندارد . همیشه وقتی به Off The Wall یا Thriller گوش می دهم فکر می کنم چفدر داره به مایک خوش می گذره و چقدر او شاد است .
در این آلبوم مایکل دیگری را می یبینیم . مایکلی کاملا متفاوت . البته این چرخش 180 درجه به یکباره اتفاق نیافتاد . در حقیقت این مسیری پیوسته بود که از Off The Wall شروع شد تا هیستوری ادامه یافت در Blood … واقعا به اوج رسید . مسیری که در آن مایکل از آلبومی پر ار آهنگهای شاد و رقص (off the wall) به آلبومی رسید که از 15 آهنگ تنها یکی عاشقانه است و آن هم غمگین . طبیعی است که این طرفدارهای قبلب را راضی نمی کند . البته بعدا در Invincible مایکل تقریبا به مضامین قبلی برگشت .
مایکل با انگیزه تر از همیشه آمد تا تاج و تختش را پس بگیرد . پس مشکل کجا بود ؟ یک انتخاب اشتباه . مایکل پیش از این دست به انتخابهایی نامعمول ولی درست زده بود. درThriller همکاری با کوئینسی جونز جواب داد (جواب که هیچی سوپر- جواب داد) . در Bad که اصلا لازم نبود مایکل با کسی همکاری کند . این آلبوم آتشفشان استعدادهای او بود و بیش از هر کسی خودش تهیه کننده اش بود . این که دیگر با کوئینسی همکاری نکند انتخاب عجیبی بود ولی نتیجه داد و نشان داد که مایکل خیلی جلوتر از بقیه را می بیند و می اندیشد . درdangerous او تصمیم گرفت با Teddy Reily همکاری کند . مردی که نامش پشت پرطرفدارترین آهنگهای R&B دهه نود بود . این هم انتخابی دور از ذهن بود ولی هوشمندانه بود و نتیجه داد . مایکل با 14 آهنگ آلبوم dangerous در ابتدای دهه نود دوباره اثر خودش را بر تاریخ موسیقی پاپ گذاشت و برای سالها به ذائقه موسیقی پاپ جهت داد .
ولی باید قبول کرد اولین قدم اشتباه مایکل در آلبوم هیستوری برداشته شد . همکاری با Jimmy Jam و Terry Lewis شروع دم دستی شدن و معمولی شدن موسیقی مایکل بود . "انتخاب چنین کسانی به معنی اعتراف به این بود که من دیگر خلاقیت و ایده هایم ته کشیده و نمی دانم باید با کدام سو بروم به شماها احتیاج دارم تا کاری کنید که آهنگام بین بچه های 12 ، 13 ساله فروش بره" . نتیجه چنین جهت گیری بی هویت ترین آلبوم مایکل است . آلبوم آکنده از ملودیهای فراموش شدنی است مثل This Time Around و DS و Tabloid Junkieو Money ملودیهایی که به سرعت فراموش می شوند و در یاد نمی مانند . (مقایسه کنید با بیلی جین که نسلها با نوایش زندگی کرده اند . این آهنگ را هر چه می شنوید تکراری نمی شود چون موسیقی همیشه است)
به نظر من هیستوری شروع قدم گذاشتن مایک در مسیر اشتباهی بود که تا به امروز ادامه داده و آن انتخاب عوامل فنی و همکارانش است . مسیری که با هیستوری شروع شد و در Invincible به جایی شرم آور منتهی شد . Jimmy Jam و Terry Lewis دو نفری هستند که تقریبا تمام کارهای جانت را تهیه کرده اند . آنها باب پسند جوانان بودند کارشان پر فروش بود ولی آنچه که نداشتند خلاقیت و نو آوری بود . موسیقی آنها از جنس موسیقی است که امروز خوب به نظر می رسد و فردا تکراری است . همکاری با آنها مثل پایین آمدن از پله هایی بود که مایک یکی یکی طی کرده بود و به اوج دست یافته بود . همانطور که گفتم همکاری با چنین کسانی مثل اعتراف به این بود که مایک دیگر چیزی در چنته ندارد و به کسی احتیاج دارد که باعث شود موسیقی اش عامه پسند شود . البته خیلی ساده دلی است که فکر کنیم مایکل این چیزها را متوجه نشده و اشتباه کرده است . مسئله اصلی به عقیده من این است که مایکل در هر آلبوم بیش از پیش خواسته کارها را خودش انجام دهد در واقع او دوست دارد بر همه چیز کنترل و احاطه داشته باشد و خودش اتخاب کند . این وسواس باعث شده که مایکل در هر آلبوم از کسانی که خودشان سبک و سلیقه ای دارند دوری کند و کسانی را به کار بگیرد که از خود چیزی ندارند و در حقیقت غلام حلقه به گوش هستند . متاسفانه مایکل تا آنجا پیش رفته که در Invincible ، Rodney Jerkins را به خدمت گرفت و بزرگترین اشتباه عمرش را مرتکب شد (اگر فرصت شد بعدا مفصل درباره Invincible و رادنی جرکینز می نویسم) این عطش مایک به اینکه همه چیز تحت کنترل خودش باشد و نگزارد کس دیگری در کارها نظارت کند بیشترین ضربه را به او زده است . در حالی که موسیقی دان پر تجربه ای مثل Quincy Jones به خوبی می توانست نبوغ مایک را هدایت کند و به آن جهت دهد . مایکل 10 سال اخیر را به خاطر این تعصب به هدر داده است . مایک خیلی با هوش است . خودش می داند که این تعصب خوب نیست به خاطر همین به آن اعتراف نمی کند و می گوید که با قدیمیها کار نمی کند چون به دنبال چالشهای نو است . خودش می داند ها ولی باز هم همین کار را می کند .
درست است که یک دوجین جایزه بهترین آلبوم سال و کلی جایزه بهترین ویدئوی سال ، بهترین هنرمند سال ، جهره مورد علاقه سال و صدها نامزدی برای جوایز مختلف جهان کسب کرده(که حق اش هم بود در واقع کمتر از حقش هم بود چرا که به علت فشارهای کمپانی سونی در خیلی جاها به این البوم توجه نشد و به حق اش نرسید) . ولی تمام اینها این حقیقت را نمی پوشاند که بر خلاف قبل و برای اولین بار در عمر مایکل جکسون در این آلبوم از آهنگی که روی موسیقی زمانش تاثیر بگزارد خبری نبود . آهنگی که مردم را متعجب کند . برای اولین بار احساس شد که آهنگها تکراری هستند و دیگر چیز جدیدی برای عرضه کردن ندارند . به همین خاطر فروش و محبوبیت آلبوم در آمریکا کم بود(البته در مقیاس مایکلی) . تا به آنجا که تور هیستوری در همه جای دنیا اجرا شد به جز خود آمریکا و علت آن ترس از عدم استقبال مردم بود .
مسئله دیگری که باید به آن اشاره کنم استفاده از کلمات صریح و گستاخانه است که باعث شد در آن سالها هر منتقدی که این آلبوم را نقد می کرد به آن اشاره کند و به خریداران توصیه کند مواظب کودکان باشند یک ریموت کنترل دستشان باشد تا قسمتهای نامناسب آهنگها را ادیت کنند .
یک Fuck اساسی که همان آهنگ اول مثل سیلی می خورد توی صورت شنونده . یک دونه ASS ، دو سه تا Shit ، چند تا Do Me و چند تایی هم Bitch و HomoSexualو BiSexual و غیره که اگر پیش از این به من می گفتند در آلبومی از مایکل جکسون سرو کله شان پیدا می شود من می گفتم :
"آره روزی که بابای حضرت مسیح پیدا بشه مایکل هم توی آهنگاش چنین کلمه هایی رو به کار می بره"
Stop FUCKing with Me !!!
Scream
می توانم تصور کنم که تا به حال چند نفر با شنیدن این قسمت آهنگ شوکه شده اند و اگر در حال خوردن نوشیدنی یا غذایی بوده اند توی گلویشان گیر کرده و یا مثلا از روی صندلی افتادند پایین(دقیقا همان چیزی که برای من اتفاق افتاد) !! مطمئنا آخرین چیزی که هر کسی انتظار شنیدنش را در اولین آهنگ از آلبوم جدید مایکل داشت . همین کلمه بود .
این آهنگ بسیار پر انرژی و جذاب است و به ما وعده کارهایی پر قدرت و یک آلبوم شاهکار دیگر مثل Bad و Thriller را می دهد . در این آهنگ مایکل به همراه خواهر کوچک دوست داشتنیش ، جانت اعلام می کنند که از دروغها و فشارها به تنگ آمده اند به طوری می خواهند جیغ بکشند !!! چرا که دشمنانشان از هر فرصتی برای آزار آنها استفاده می کنند و وقتی نوبت به خودشان می رسد قواعد بازی را به نفع خود تغییر می دهند .
ویدئوی این آهنگ تمام جوایز بهترین ویدئوی سال را حتی تا سال 97 درو کرد . این ویدئوی 7 میلیون دلاری پر خرج ترین ویدئوی دنیا است .
تک آهنگ Scream از روز اولی که عرضه شد به شماره 5 رسید که رکوردی بین الملی بود ( روال اینگونه است که تمام آهتگها در روزهای اول فروش زیادی ندارند بعد که شنیده می شوند و طرفدار پیدا می کنند رتبه شان زیاد می شود) چند ماه بعد رکورد این آهنگ توسط You are not alone شکسته شد که از روز اول Number One شد و رکوردی تاریخی به جا گذاشت .
Kick Me , Kike Me !
They Don’t Care About Us
یکی از متفاوت ترین و غیر کلیشه ای ترین آهنگهای مایک . جزو بهترین کارهای مایک .
این آهنگ باعث ایجاد بحث و جدل های بی پایانی شد که حتی تا به امروز هم ادامه دارد و حتی باعث شد مایکل به عنوان فردی ضد یهود شناخته شود . که مزخرف است به قول SpeedDemon (یک فن که من نوشته هایش را خیلی قبول دارم) هرکسی با نصف یک نخود مغز هم می فهمد که منظور از Kike Me این است که مایکل ، یهودی ها را هم مثل سیاهان قربانی نژاد پرستی می داند .
تک آهنگ they Don’t Care About Us در آوریل سال 96 در انگلستان عرضه شد و به شماره 4 دست یافت . در امریکا موفقیت زیادی نداشت و شماره 30 شد . ولی در ایتالیاو آلمان Number One شد . در کل در اروپا به مدت حیرت انگیز 26 هفته در لیست پرفروشها ماند که از این جهت یک رکورد است .
ویدئوی این آهنگ توسط Spike lee که یک کارگردان بزرگ هنری است ساخته شد (او را یکی از بزرگترین کارگردانان زنده دنیا می دانند و شاید بزرگترین کارگردان سیاه پوست که اکثر فیلمهایش از لحاظ هنری بسیار مورد توجه هستند از جمه She Gotta Have it و Do The Right Thing)
On and On It Came and Again and Again …
Stranger In
زیبا ترین آهنگ این البوم بدون شک همین آهنگ است که تمام منتقدان و فنها و در کل موسیقی دوستان از تمام جهات آن را تحسین کردند . هم موسیقی هم شعر و هم صدای مایکل در اوج هستند . و طریقه خواندن مایکل که یک جمله را خودش می خواند و جمله بعدی توسط گروه کر (که آن هم در اصل خود مایکل است) خوانده می شود بسیار هوشمندانه است و بسیار هم مورد توجه قرار گرفت و حتی به اشکال مختلف از آن تقلید شد . تنظیم آهنگ عالیست و مشخص است که زمان زیادی صرف آن شده است . تنظیم این آهنگ توسط خود مایکل جکسون انجام شده .
تک آهنگ Stranger in Moscow در سال نوامبر سال 96 در انگلستان عرضه شد و به موفقیت بسیار زیادی دست یافت . جالب اینکه خود آلبوم در سال 95 عرضه شده بود و تقریبا همه این آهنگ را قبلا شنیده بودند ولی با این حال در انگلستان شماره 4 و در ایتالیا و اسپانیا شماره 1 شد که موفقیتی حیرت انگیز است . در ضمن Remix های بسیار پرطرفداری برای این آهنگ ساخته شد به طوری که تا دو سال بعد در کلوب ها و دیسکو ها یکی از پرطرفدارترین آهنگهای رقص بود . این آهنگ پر طرفدار ترین آهنگ رقص مایکل در اروپا است (البته Remix هاش) . تامی ماتولای ابله این آهنگ را در تابستان سال 97 !!!! در امریکا عرضه کرد و بدون کوچکترین تبلیغاتی آهنگ به رتبه 91 دست یافت که کمترین رتبه در طول زندگی مایکل جکسون است . باید دید ماتولا چه نبوغی به خرج داد که توانست پر طرفدارترین آهنگ را به کم فروشترین آهنگ تبدیل کند!!!
I’m Taking No SHIT !
This Time Around
همه آمریکاییها یکصدا می گویند که که Notoripus B.I.G بهترین اجرای رپ عمرش را در این آهنگ مایکل اجرا کرده . واقعا هم اجرای رپ بی نقصی است (البته اگر این مردیکه چاق را دوست داشته باشین . چون برای من یکی فرق نمی کند اجراش خوب بوده یا بد در هر حال حالم ازش به هم می خوره!) نوتوریوس بی آی جی در آمریکا خیلی محبوب است مخصوصا بین پسر بچه ها . به او اختصارا Biggie می گویند .
مایکل باز هم از خودش در برابر اتهامات دفاع می کند (در این آلبوم در واقع به جز این کار دیگری نمی کند) و این اتهامات را دروغهایی از طرف قدرتمندان سیاست و صنعت موسیقی می داند . این آهنگ در آمریکا فقط در رادیو ها پخش شد و در ان زمان محبوب شد ولی بعد فراموش شد .
Now I Don’t Know Where We Are ...
Earth Song
شاهکار ، زیبا ، روحانی ....
صداقت و خلوصی که در این آهنگ موج می زند چیزی است که خیلی از هنر مندان در عمرشان به آن دست نمیابند . خود مایکل هم به جز در مردی در آینه (این اسم آشناس کجا شنیدمش؟؟) و در آخر She’s Out of my life (که ناگهان بغضش می ترکد و گریه می کند و در آهنگ ضبط شده) هیچگاه به این درجه از تاثیر گزاری نرسیده . سلطان پاپ دوباره در اوج .
تحریر هایی که مایکل به صدایش می دهند حیرت انگیز است . کاش مایکل بیشتر قدر صدایش را می دانست . انگار که هر چند سال یکبار یادش می افتد که می تواند از صدایش هم استفاده کند . اتگار اکثر اوقات فکر می کند باید صدایش را گوشخراش کند ، داندانهایش را روی هم بساید و صدایش را تا حد ممکن خفه کند . کاش بیشتر از صدایش استفاده کند . کاش آهنگهای بیشتری با چنین صدای آسمانی خوانده می شد و در تاریج جاودانه می شد .
Frank Kogan منتقد مشهور مجله Village Voice در یکی از نقد هایش بر آثار مایکل نوشته :
" مسئله عجیب درباره مایکل جکسون این است که او صدایی حقیقتا با شکوه دارد ولی فکر می کند که نباید آن را به کسی نشان بدهد"
یکی از کاربران Amazon.com در نقدش بر Invincible نوشته است :
"صدای مایکل بینظیر است ، البته وقتی ازش استفاده می کند ! "
Pete Scrinever از BBC نوشت :
"هنوز هم صدایش حیرت انگیز است البته وقتی واقعا شروع به خواندن می کند" .
نقدی از سایت allmusic.com :
"صدای آقای مایکل جکسون بسیار دلنشین و لطیف است ولی باید زیاد سعی کنید تا بین آنهمه صداهای گوش خراش که از خودش در می آورد صدای خواندنش را بشنوید"
Earth Song به صورت تک آهنگ در نوامبر سال 1995در تمام نقاط جهان به جز آمریکا عرضه شد و در اکثر کشورهای اروپا پرفروش شد . در انگلستان 6 هفته متوالی پر فروشترین آهنگ بود (Number One) و با یک میلیون و صد هزار نسخه فروش فقط در انگلستان یکی از پرفروشترین تک آهنگهای تمام تاریخ انگلستان شد . جالب اینکه این آهنگ در ایام Christmas به این فروش دست یافت و همانطور که همه می دانید اولا این ایام پر رقابت ترین ایام سال است و تمام خواننده های بزرگ آلبومهایشان را در این ایام عرضه می کنند و به جز این به خاطر حال و هوای خاص کریسمس همیشه آهنگهای ملایم عاشقانه و یا اهنگهایی درباره خود کریسمس پر فروش می شوند و اینکه Earth Song در چنین ایامی Number One شد ، موفقیتی خیره کننده است .
در سال 96 در مراسم سالیانه جوایز موسیقی انگلستان (Brit Awards) که مایکل چندین جایزه اصلی را از ان خود کرد ، قرار بود این آهنگ به صورت زنده اجرا شود . در وسط اجرای آهنگ یک خواننده گمنام به نام Jarvis Cocker ناگهان به وسط صحنه پرید و همه چیز را به هم ریخت. او علت اینکار را شمایل مسیح گونه مایکل عنوان کرد(چهره مایک در این اجرا واقعا آسمانی است) . این اجرا به صورت زنده از تلویزیون پخش می شد و به پر بیننده ترین برنامه در تاریخ جوایز انگلستان تبدیل شد .
They Wanna Get My ASS !!!
D.S
جواب مایکل به کسی که همه آتشها از گور او بلند می شود . متاسفانه این آهنگ به جز برای دم در دادگاه و خوش آمد گفتن به اسندون به درد جای دیگری نمی خورد . احتمالا بدترین آهنگ این آلبوم است . البته این آهنگ در دفاع مایکل از خودش است و من به عنوان یک فن آن را دوست دارم ولی از لحاظ موسیقیایی هیچ حرفی برای گفتن ندارد . اسلش هم به جز اینکه همه را از خودش نا امید تر کند کار دیگری نکرده .
از اینجاست که آلبوم در سراشیبی می افتد و دیگر تا آخر کاملا سر پا نمی شود هر چند در هر آهنگ لحظات درخشان دیگری وجود دارد .
U say U wouldn’t Do it For All $ In The World
I Don’t Think So …
Money
این هم اولین و تنها اجرای Hip Hop مایکل . باز هم یک آهنگ خشمناک دیگر . مایکل از اینکه بعضی ها ! فقط بخاطر پول هر خیانتی را مرتکب می شوند ، شکوه می کند البته به طریقه Rap .
از هیچ نظر عالی نیست ولی با حاله . برای گوش کردن در ماشین بسیار مناسب است . فقط باید مراقب باشید ماتحتون رو زیاد قر ندید که از رانندگی غافل می شید و بوم ...
Muddy Water (S)he’s Got !
Come ToGether
مایکل کسانی را که انحراف جنسی دارند سرزنش می کند و حتی مسخره می کند ! می گن بهترین دفاع این است که به سمت حریف حمله کنی . این دقیقا کاری است که مایک می کند .
باز خوانی آهنگ کلاسیک بیتل ها . کسانی که نسخه اصلی آهنگ را شنیده اند می دانند که نسخه اصلی حالتی در هم و بر هم دارد انگار که همگی مست و نشئه هستند . و البته ناگفته پیداست که این عمدی بوده و اصلا قدرت و زیبایی این آهنگ هم در همین است .. در کل قطعه بسیار جالبی است که اجرای مجدد مایکل ابعاد جدیدی را به آن اضافه کرده است . کپی رایت این آهنگ هم مال خود مایکل بوده و برایش ارزان تمام شده پس چرا نباید آن را باز خوانی کند (ای مایکل ناقلا)
برعکس نسخه ارژینال که اصلا کیفیت ندارد ، نسخه ای که مایکل اجرا کرده از تنظیم دقیقی برخوردار است و طریقه خواندن مایکل هم بسیار بی نقص است . به نظر من نقطه ضعف نسخه اصلی این آهنگ بد صدا بودن جان لنون (لا اقل در این آهنگ) است . صدای این پسر عین جوجه خروس می ماند . ولی اجرای مایکل از نظر صدا بسیار قدرتمند است .
But First I Need Your Hand Then Forever Can Begin …
You are not Alone
بالاخره یک آهنگ عاشقانه ، بالاخره یک زنگ تفریح ، باز هم یک شاهکار .
همین آهنگ بود که هیستوری را نجات داد . این آهنگ بعد از مدتها بدجوری به مذاق آمریکاییها خوش آمد و به آنچنین موفقیتی رسید که در تاریخ بی سابقه است . بیشتر از یک میلیون نسخه از این آهنگ فقط در آمریکا به فروش رسید .
Before You Judge Me …
Childhood
مایکل از همه درخواست می کند : پیش از آنکه درباره ام حکم صادر کنید سعی کنید مرا درک کنید . سعی کنید مرا بفهمید ، آنوقت خیلی عادلانه تر قضاوت خواهید کرد .
مایکل تمام قلبش را روی این اهنگ گذاشته و کاری کرده کارستان . البته به جز فنها کسی نگاه به این آهنگ هم نخواهد کرد . ولی برای یک فن مثل اکسیژن است .
Just Because you Read It In A Magazine Or See It
On The TV Screen Don’t Make It Factual !
Tabloid Junkie
مایکل باز هم از خودش دفاع می کند و اینبار به حقیقتی انکار ناپذیر اشاره می کند . اینکه مهم نبست چه خبری ، در چه موردی ، به چه زبانی و از چه شبکه ای ، نمی توان به آنچه توسط رسانه ها به گوش می رسد اعتماد کرد . چرا که جهت دار است و بی استثنا به سود کسی و به ضرر کس دیگری تنظیم شده است .
این به واقع حقیقتی غیر قابل انکار است . فقط در صورتی می توان به یک رسانه جمعی اعتماد کرد که توسط مرتاضهای هندی و یا کسانی که از دنیا بریده اند و با باد هوا زنده هستند ، اداره شود . چرا که اگر توسط انسانهای معمولی اداره شود بی شک در جهت منافعی تنظیم شده اند .
گوش کردن به این آهنگ در ماشین اکیدا ممنوع !!! چون با بیتی(Beat) که دارد بی برو برگرد تصادف می کنید . اگه نکنید نتیجه این است که شما آدم نیستید چوب هستید . یکی از باحالتزین اهنگهای مایکل که با ریتم مافوق تندش مرده را به حرکت در می آورد . از لحاظ سرعت ادای کلمات هم فکر کنم در موسیقی پاپ برای خودش دستاوردی باشد . در ضمن شعر آهنگ (که نوشته خودش است) بسیار قوی و جالب است . یکی از بهترین شعرهایی که مایکل تا به حال نوشته .
Mike’s BAD , I’m BAD Who Are YOU !!?
2 Bad
2 Bad یا Bad2 ؟ این اهنگ قرار بود Bad2 باشد . ولی نبود چرا که Bad در زمان خودش آنقدر هیجان انگیز و متفاوت بود که انقلابی در ریتمهای پاپ ایجاد کرد و تا سالها بعد تاثیرش را حفظ کرد . چه بسیار آهنگسازان و خوانندگانی که Bad را الهام بخش خودشان در کارشان دانسته اند . ولی 2Bad بر خلاف Bad از زور کهنه و نخنما بودن دیگر هیچ علاقه ای بر نمی انگیزاند . اگر 10 سال پیش بود این آهنگ طوفان به پا می گرد ولی در سال 95 زیادی تاریخ گذشته به نظر می رسد . آیا معنی اش این است که این آهنگ بد است ؟ نه اصلا این حتی به مراتب بهتر از خودBad است ولی مسئله زمان است . مردم می بینند این آهنگ مثل آهنگهای تاریخ گذشته به نظر می رسد و با آنچه در رادیو و تلویزیون می شنوند فرق دارد خب پس پر فروش نمی شود دیگر . ولی Beat اش حرف ندارد . نمونه کامل یک اهنگ مایکلی برای یک رقص مایکلی . کاملا لذت بخش برای گوش کردن با آن Ahh ahh Poooh های مایکل و آن Rap عجیب غریب . فقط این تریپ را داشته باشین :
take charge like manilla
Nine five Shaq represent with the Thrilla
Grap my crotch, twist my knee, then I'm through
Mike's bad, I'm bad
Who are you?
من هنوزم کف می کنم . چطوری شد که مایکل به چنین شعرهایی رسید ؟ البته من خیلی دوستش دارم ها ، کلی باهاش حال می کنم . منظورم این است که با کارهای قبلی خیلی متفاوته . انگار مایکل کاملا یکی دیگه شده ! راستی خواننده این رپ شکیل اونیل است !!!
A Soldier Dies , A Mother Cries
History
یکی از عجیب و غریب ترین آهنگهای مایک که بر عکس خیلی ها من دوستش دارم . نکته جالب در این آهنگ این است که نمی دانی باید منتظر چه چیزی باشی و این خیلی مهم است . در اهنگی مثل u r not alone دقیقا می دانید که با آهنگ عاشقانه ای نوشته R Kelly (سلطان آهنگاهی عاشقانه آبکی و پر سوز و گداز) طرف هستید و دقیقا می دانید آهنگ می خواهد شما را به کجا ببرد . ولی هیستوری بر عکس ، پر از سورپریز است و موسیقی هر بار شما را به خودش به جای دیگری می کشاند . البته مشکل آهنگ که باعث می شود موفق نباشد این است که آنجایی که شما را با خودش می کشاند خیلی هم با حال نیست !؟!؟ (امیدوارم متوجه بشوید منظورم چیه)
شروع ارکسترال اوی آهنگ حرف نداره و گروه کر هم بسیار عالی هستند . پیام آهنگ این است که هرگز اجازه نده دیگران سد راهت شوند و راهی را که برگزیده ای تا به آخر برو ! (خب لااقل یکی از پیام هاش اینه !!)
To Be Damned ,To Know Hoping Is Dead …
Little Susie
"سوزی کوچولو" حتی یک نقد خوب هم دریافت نکرده و همه آن را لوس و بچه گانه دانسته اند . ولی هر کسی هر چه می خواهد بگوید . صدای مایکل خیلی لطیف و غمگین است که من عاشقشم . اگر فرشته ها صدا داشته باشن حتما صداشون اینطورییه . در ضمن این آهنگ جون میده برای اینکه باهاش دم بگیرید و بخونید . خجالت نمی کشم که بگم بار اول که شنیدم آنقدر تحت تاثیر قرار گرفتم و مثل مادر مرده ها اشک می ریختم و بار دوم هم و بار سوم هم و ... الان نمی دونم بار چند میلیونم است که دارم گوش می کنم ولی باز هم همانطور است .
داستان دختر کوچولوی بی یار و یاوری که قربانی خشونت یک قاتل می شود . آخرش هم یک نتیجه اخلاقی که پدرها و مادرها نباید از بچه ها شون غافل شوند . که اگر نبود من خیلی راحت تر بودم چون آهنگ خودش حرفش را می زند و احتیاجی به این نتیجه گیری نبود .
That’s The Time You Must Keep On Trying
Smile
ابتدا قرار بود ویدئویی برای این آهنگ ضبط شود و این آهنگ تبدیل به آخرین تک اهنگ از البوم HIStory بشود ولی به دلیلی نا معلوم این پروژه ملغی شد و قرار شد در عوض مایکل برای دومین بار در برنامه آلمانی Wetten Das? (می خوای شرط ببندی؟) شرکت کند و این آهنگ را به صورت زنده اجرا کند و همان اجرای زنده تبدیل به ویدئوی آهنگ شود . ولی این اتفاق هم نیافتاد .
این آهنگ همیشه یکی از آهنگهای شخصی مورد علاقه ام خواهد ماند . حس نوستالژیکی که در سراسر آهنگ موج می زند ، لذتی فراموش نشدنی را در هر بار شنیدنش به همراه می آورد . اجرایی زیبا با صدایی آسمانی از مایک ، خاطرات شیرین فیلمهای چارلی چاپلین و وعده فردایی بهتر و روشن تر دست به دست هم می دهند تا هیچوقت این شعر از سرم بیرون نرود . همه اینها به کنار، آن خنده های کودکانه و معصومانه مایکل هم هست . اگر فرشته هابخندند حتما خندشون همینطوریه . مرسی مایک برای این پایان خاطره انگیز .
در آخر
مطمئنا HIStory بهترین البوم مایکل نیست . و مطمئنا اگر بخواهید مایکل را به کسی معرفی کنید این آلبوم بدترین انتخاب برای اینکار است . این آلبوم مثل شمشیر دو لبه است در عین حال که برای طرفداران مایک بسیار جذاب و دلنشین است ولی تلخی و خشمی که در سراسر آلبوم موج می زند، لذت بردن از آن را برای غیر فنها مشکل می سازد .
